[EP I]Event1 : Hello Mr.Grim Reaper

posted on 05 Feb 2013 00:57 by bottleneck in Stories
 
 
 
นี่ๆ
 
 
รู้จัก Mr.Grim Reaper กันไหม?
 
 
อะไรกัน ไม่รู้จักเหรอ
 
 
จะบอกให้ก็ได้
 
 
Mr. Grim Reaper ก็คือคนที่จะนำพาคุณไปยังนรกยังไงละ
 
 
 
และตอนนี้ Mr.Grim Reaper ก็ออกมาพาคนบนเรือไปซะแล้วล่ะ
 
 
 
อยากรู้เหรอ?
 
จะบอกให้ก็ได้นะ... Mr.Grim Reaper คงไม่ว่าอะไรหรอก
 
 
 
 

ตัวละคร :  Amelia Richard     

สถานะ : ผู้โดยสารชั้น 2

 

  ในครั้งแรกที่การ์เซียมองเห็นสุภาพสตรีวัยกลางคนในชุดกระโปรงเรียบร้อยยืนคู่กับเด็กสาวที่ดูซีดเซียวคล้ายคนไม่สบาย เขาคิดว่าน่าจะเป็นพี่เลี้ยงหรือครูสอนพิเศษประจำตัวกับคุณหนูผู้มีร่างกายบอบบาง แต่เมื่อพิจารณาจากโครงหน้า สีผมและสีตาแล้ว ก็เดาได้ไม่ยากว่าทั้งสองต้องมีความเกี่ยวพันทางสายเลือดกันอย่างแน่นอน

ทั้งคู่ต่างก็เป็นหนึ่งในผู้โดยสารของเรืออโทรพอสที่การ์เซียจะต้องดูแลอย่างดีที่สุด เขายอมรับว่าเขาไม่สามารถจดจำผู้โดยสารกว่าพันคนที่อยู่บนเรือลำนี้ได้ แต่เขาก็มั่นใจว่าเขาทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถในการอำนวยความสะดวกให้กับผู้โดยสารทุกคน

การ์เซียคงจำพวกเขาไม่ได้ เช่นเดียวกับที่จำผู้โดยสารคนอื่นที่ได้พบเพียงไม่กี่ครั้งไม่ได้ ถ้าหากว่าเขาไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา...

ที่กราบเรือของผู้โดยสารชั้นสองวันนี้มีผู้คนมากมายจนเกือบเรียกได้ว่าแออัด น่าจะเป็นเพราะวันนี้คือช่วงแรกของการเดินทาง การได้มาชมทิวทัศน์ที่ห่างออกจากฝั่งไปทุกทีๆ น่าจะเป็นประสบการณ์ที่ดี จึงได้มีผู้โดยสารมาออกันอยู่จำนวนมากเช่นนี้

มันเริ่มจากการที่เหล่าผู้โดยสารพากันกรูไปที่ริมระเบียงเพื่อมองทิวทัศน์ให้เห็นชัดเจน จนเบียดเสียดกันจนแทบหายใจไม่ออก การ์เซียรู้ดีว่าด้วยส่วนสูงของตนคงไม่แคล้วถูกเบียดจนหายใจไม่ออกจึงหลบฉากมายังจุดที่ห้ามผู้โดยสารเข้า

และก็ได้เห็นสุภาพสตรีวัยกลางคนกับเด็กสาวที่น่าจะเป็นลูกสาวของเธอถูกฝูงชนเบียดจนร่วงตกจากราวระเบียงไปพร้อมกัน...

การ์เซียได้แต่ยืนทื่อแข็งอยู่กับที่ขณะมองความโกลาหลวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อมีเสียงกรีดร้องของผู้ที่ร่วงลงไปยังผืนน้ำเย็นยะเยือกเบื้องล่าง ด้วยความสูงระดับนี้ก็คงจะ...

การ์เซียทรุดลงนั่งกับพื้น ขาสั่นจนไม่สามารถทรงตัวยืนอยู่ได้

นั่นคือครั้งแรกที่เขาได้เห็นคนตาย...

 
 

ตัวละคร : Ortensia Richard  

สถานะ : ผู้โดยสารชั้น 2

 

                ในครั้งแรกที่การ์เซียมองเห็นเด็กสาวท่าทางซีดเซียวคล้ายคนไม่สบายยืนคู่กับสุภาพสตรีวัยกลางคน เขาคิดว่าน่าจะเป็นพี่เลี้ยงหรือครูสอนพิเศษประจำตัวกับคุณหนูผู้มีร่างกายบอบบาง แต่เมื่อพิจารณาจากโครงหน้า สีผมและสีตาแล้ว ก็เดาได้ไม่ยากว่าทั้งสองต้องมีความเกี่ยวพันทางสายเลือดกันอย่างแน่นอน

                ทั้งคู่ต่างก็เป็นหนึ่งในผู้โดยสารของเรืออโทรพอสที่การ์เซียจะต้องดูแลอย่างดีที่สุด เขายอมรับว่าเขาไม่สามารถจดจำผู้โดยสารกว่าพันคนที่อยู่บนเรือลำนี้ได้ แต่เขาก็มั่นใจว่าเขาทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถในการอำนวยความสะดวกให้กับผู้โดยสารทุกคน

                การ์เซียคงจำพวกเขาไม่ได้ เช่นเดียวกับที่จำผู้โดยสารคนอื่นที่ได้พบเพียงไม่กี่ครั้งไม่ได้ ถ้าหากว่าเขาไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา...

                ที่กราบเรือของผู้โดยสารชั้นสองวันนี้มีผู้คนมากมายจนเกือบเรียกได้ว่าแออัด น่าจะเป็นเพราะวันนี้คือช่วงแรกของการเดินทาง การได้มาชมทิวทัศน์ที่ห่างออกจากฝั่งไปทุกทีๆ น่าจะเป็นประสบการณ์ที่ดี จึงได้มีผู้โดยสารมาออกันอยู่จำนวนมากเช่นนี้

                มันเริ่มจากการที่เหล่าผู้โดยสารพากันกรูไปที่ริมระเบียงเพื่อมองทิวทัศน์ให้เห็นชัดเจน จนเบียดเสียดกันจนแทบหายใจไม่ออก การ์เซียรู้ดีว่าด้วยส่วนสูงของตนคงไม่แคล้วถูกเบียดจนหายใจไม่ออกจึงหลบฉากมายังจุดที่ห้ามผู้โดยสารเข้า

และก็ได้เห็นเด็กสาวกับสุภาพสตรีวัยกลางคนที่น่าจะเป็นมารดาของเธอถูกฝูงชนเบียดจนร่วงตกจากราวระเบียงไปพร้อมกัน...

การ์เซียได้แต่ยืนทื่อแข็งอยู่กับที่ขณะมองความโกลาหลวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อมีเสียงกรีดร้องของผู้ที่ร่วงลงไปยังผืนน้ำเย็นยะเยือกเบื้องล่าง ด้วยความสูงระดับนี้ก็คงจะ...

การ์เซียทรุดลงนั่งกับพื้น ขาสั่นจนไม่สามารถทรงตัวยืนอยู่ได้

นั่นคือครั้งแรกที่เขาได้เห็นคนตาย...

 

 

 

 

ตัวละคร : Elda Ebrilla 

สถานะ : ผู้โดยสารชั้น2

 

                ตุ๊กตา...

                ร่างที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนั่นช่างเหมือนกับตุ๊กตาไม่มีผิด เส้นผมสีทองยาวเป็นลอนสยายรอบกรอบใบหน้าขาว ชุดนอนกระโปรงยาวจับจีบระบายยิ่งขับเน้นให้ร่างทั้งร่างเหมือนเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบชั้นดีที่ถูกจับนอนบนเตียงสำหรับตุ๊กตา

                เพียงแต่ว่าร่างนั้นไม่ใช่ตุ๊กตา...

                เมลิซซ่าคิดว่าเธอเคยเห็นหญิงสาวคนนี้แถวๆดาดฟ้าเรือ แต่เธอก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าเธอจำฝูงชนจำนวนมากในพิธีเปิดอย่างเป็นทางการของอโทรพอสได้ขนาดไหน อีกอย่าง... หน้าที่หลักของเธอคือการให้บริการดูแลผู้โดยสารชั้นหนึ่งของเรือ ลำพังแค่ต้องจำรายชื่อของพวกเขาเหล่านั้นเพื่อให้การบริการเป็นไปอย่างประทับใจมากที่สุดก็มากพอจนทำให้หัวหมุน หญิงสาวคนหนึ่งจากบรรดาผู้โดยสารชั้นสองจึงไม่ใคร่จะชัดเจนในความทรงจำของเธอนัก

                แต่ตอนนี้เมลิซซ่าคงไม่มีวันลืมใบหน้าของหญิงสาวผู้หลับใหลนี้ได้ เพราะเธอเป็นคนจดบันทึกการตายที่แสนประหลาดและสงบของหญิงสาวเองกับมือ...

 

 
 

ตัวละคร : Emilia Heart   

สถานะ : ผู้โดยสารชั้น3

 

                ฝูงชน... มีแต่ฝูงชนเต็มไปหมด ใบหน้าพวกนั้นยิ้มแย้ม แม้จะเหนื่อยอ่อน สำหรับเขาแล้วฝูงชนเหล่านั้นก็แค่เจ้าพวกหมูอ้วนพียืนเคี้ยวอาหารในรางตุ้ยๆอย่างแสนสุข ไม่รู้ชะตากรรมข้างหน้าว่าจะโดนเชือดเป็นอาหารเสียเอง

                ชายหนุ่มขยับหมวกลงมาปิดบังใบหน้า มองเผินๆเหมือนเพียงแค่ขยับบังแดด ...คงมีแต่เขาคนเดียวที่รู้ว่ามันคือการบดบังสายตาจากพวกหมูที่เห็นแล้วน่าเข้าไปเชือดเรียงตัวจนกว่าจะไม่เหลืออะไรที่กินได้อีก

                ก็พอเห็นสีหน้าท่าทางโง่ๆพวกนั้น มันก็ชวนให้รู้สึกว่าน่าใช้เล่ห์เหลี่ยมไปหลอกกินให้หมดตัวแล้วค่อยจัดการทิ้งทีหลังนี่นา... เขาต้องหักห้ามใจอย่างเต็มที่ไม่ให้ฉวยโอกาสที่มีมากมายเหล่านี้ที่อาจจะส่งผลเสียต่อผลประโยชน์ที่มากกว่านี้ในอนาคตได้ ดาดฟ้าเรือเป็นสถานที่ที่มีคนมารวมกันเป็นจำนวนมากและเปิดช่องให้เหล่าอาชญากรเดินตัวปลิวเข้ามาฉกฉวยโอกาสตามใจชอบ แต่ก็มีลูกเรือมากเกินที่อาจจะมองเห็นอะไรผิดสังเกต

                ในตอนนั้นเองที่เขามองเห็นหญิงคนหนึ่งในชุดกระโปรงยาว รูปร่างหน้าตาผิวพรรณดี เหมือนจะเป็นลูกคนรวย ...หมูในอวยชั้นเลิศที่น่าจับมาทำอาหารอย่างถึงที่สุด...

                ทว่าช่างน่าเสียดาย... ที่ฝูงหมูฝูงยักษ์ที่ดาดฟ้าเรือก็ได้ทำพิษต่อเพื่อนร่วมฝูงเสียแล้ว ด้วยความที่มีคนอยู่มากเกินไป หญิงผมยาวระดับเอวคนนั้นจึงได้ขมวดคิ้ว แล้วพยายามเดินฝ่าฝูงชนที่เบียดเสียดยัดเยียดกันบริเวณริมกราบเรือเพื่อชมทิวทัศน์ แรงน้อยๆที่ผลักไปย่อมต้องเจอแรงที่เหนือกว่าข่มเสียมิด เธอกลับมีทีท่าไม่ยอมแพ้ ตั้งท่าจะหาทางเดินฝ่าไปให้ได้

                แต่ว่าเบียดไปเบียดมาก็ร่วงตกจากดาดฟ้าเรือไปเสียอย่างนั้น...

                ช่างน่าเศร้า... น่าเสียดายเหลือเกินที่เขาไม่ได้เข้าไปฉกกระเป๋าเงินของเธอมาเสียก่อนที่เธอจะร่วงลงไป น่าเศร้า...

 
 

ตัวละคร : Zack Clarice 

สถานะ : ผู้โดยสารชั้น3

 

                ชายหนุ่มในชุดพนักงานประจำเรือกำลังเดินไปตามโถงทางเดินโดยมีรอยยิ้มบางมอบให้แก่ทุกคนที่เดินผ่านไปมา ด้วยความที่อยู่ด้านในเรือ เขาจึงหนีบหมวกเครื่องแบบไว้ใต้แขนเพื่อไม่ให้เกะกะคนอื่น ทำให้เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่แอบยุ่งเหยิงน้อยๆปรากฏต่อสายตาคนที่เดินผ่านไปผ่านมา ยิ่งทำให้เขาดูอ่อนเยาว์ลงไปอีก

                แอนดรูว์กำลังจะเดินทางไปยังห้องวิทยุโทรเลขเพื่อส่งข้อความถึงน้องสาวที่บ้าน แต่ในเมื่อเขาก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร จึงตัดสินใจว่าจะแวะไปเยี่ยมเพื่อนที่ทำงานอยู่ชั้นล่างเสียหน่อย

                และเขาก็ได้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีรอยยิ้มเต็มหน้าเช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่าจะมีรอยแผลเป็นเล็กๆที่บริเวณคิ้วข้างซ้าย แต่เมื่อมีรอยยิ้มเป็นมิตรเช่นนั้นแล้วก็ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายดูน่ากลัวเลยสักนิด

                แอนดรูว์ส่งยิ้มให้เขา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะสนใจการประดับตกแต่งของผนังด้านข้างมากกว่าจึงไม่ได้มองมาทางนี้ พนักงานประจำเรือหนุ่มก็เข้าใจ ตัวเขาเองตอนที่ขึ้นเรืออโทรพอสครั้งแรกยังเกือบจะวิ่งพล่านสำรวจไปทั่วถ้าไม่ได้โทมัสห้ามไว้

                นั่นไง มีเด็กตัวเล็กๆที่วิ่งพล่านสำรวจไปทั่วจริงๆด้วย แอนดรูว์เห็นแล้วก็ได้แต่อมยิ้ม คงเป็นลูกของผู้โดยสารที่พ่อแม่ปล่อยให้มาวิ่งสำรวจ หวังว่าคงไม่วิ่งชนอะไรเข้าจนเจ็บตัวเป็นดีท